ศาลปกครองมีคำสั่งไม่รับฟ้องคดีที่ผู้ฟ้องคดีอ้างว่าได้รับความเดือดร้อนจากการกำหนดเลขที่บ้านที่ไม่ถูกต้อง เหตุผลหลักคือความเสียหายที่เกิดขึ้นไม่ได้มีสาเหตุมาจากการกระทำของนายอำเภอโดยตรง แต่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานส่งเอกสารที่ไม่รอบคอบ
ต้นเหตุของคดีนี้เริ่มต้นจากประเด็นที่ผู้ฟ้องคดี ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่บ้านเลขที่ 99 ได้อ้างว่าตนเองได้รับความเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส สืบเนื่องมาจากการที่ นายอำเภอ ได้ทำการกำหนด เลขที่บ้าน ให้กับบ้านอีกหลังหนึ่งเป็นเลขที่ 99/8 ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านและตำบลเดียวกัน แต่ผู้ฟ้องคดีเห็นว่าการกระทำดังกล่าวไม่เป็นไปตามข้อกำหนดในข้อ 19 ของระเบียบสำนักทะเบียนกลางว่าด้วยการจัดทำทะเบียนราษฎร พ.ศ.
2535 ที่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เมื่อมีการกำหนดเลขที่บ้านให้กับบ้านหลังใดแล้ว หากภายหลังมีการก่อสร้างบ้านขึ้นใหม่ในบริเวณใกล้เคียง ให้ใช้เลขที่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงนั้น แล้วเพิ่มตัวเลขต่อท้าย เช่น 5/2 หรือ 5/3 เพื่อระบุว่าเป็นบ้านที่สร้างขึ้นใหม่ในภายหลัง ทั้งนี้ บ้านที่นายอำเภอได้กำหนดเลขที่ 99/8 นั้น ตั้งอยู่ในบริเวณด้านหน้าของหมู่บ้าน ในขณะที่บ้านของผู้ฟ้องคดีตั้งอยู่ในบริเวณท้ายซอย แม้ว่าทั้งสองหลังจะอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันก็ตาม แต่ไม่ได้ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกัน และมิได้มีความเกี่ยวข้องกันในเชิงเครือญาติแต่อย่างใด สิ่งนี้ส่งผลให้เจ้าหน้าที่ที่ทำการจัดส่งเอกสารและพัสดุเกิดความสับสนในการปฏิบัติหน้าที่ ทำให้เอกสารและพัสดุของผู้ฟ้องคดีสูญหายอยู่บ่อยครั้ง ด้วยเหตุนี้ ผู้ฟ้องคดีจึงตัดสินใจยื่นฟ้องต่อนายอำเภอ (ผู้ถูกฟ้องคดี) ต่อศาลปกครอง เพื่อขอให้ศาลมีคำสั่งพิพากษาเพิกถอนการออกเลขที่บ้าน 99/8 และให้มีการออกเลขที่บ้านใหม่ให้ถูกต้องตามระเบียบที่เกี่ยวข้อง\ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นคำฟ้องโดยระบุว่า ตนเองได้รับความเดือดร้อนและเสียหายจากการที่นายอำเภอได้ทำการกำหนดเลขที่บ้านโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งขัดต่อระเบียบสำนักทะเบียนกลางว่าด้วยการจัดทำทะเบียนราษฎรฯ ส่งผลให้เอกสารและพัสดุของผู้ฟ้องคดีเกิดการสูญหายอยู่เป็นประจำ ผู้ฟ้องคดีจึงขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนการกำหนดเลขที่บ้านดังกล่าว และให้ทางนายอำเภอทำการกำหนดเลขที่บ้านให้เป็นไปตามระเบียบที่เกี่ยวข้องอย่างเคร่งครัด ดังนั้น คดีนี้จึงถือเป็นคดีพิพาทที่เกี่ยวข้องกับการที่หน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐได้กระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ตามมาตรา 9 วรรคหนึ่ง (1) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 อย่างไรก็ตาม เพื่อให้ผู้ฟ้องคดีมีสิทธิในการยื่นฟ้องคดีต่อศาลปกครองได้ จะต้องปรากฏข้อเท็จจริงว่า ผู้ฟ้องคดีนั้นเป็นผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือได้รับความเสียหาย หรืออาจจะได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหาย โดยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ อันเนื่องมาจากการกระทำหรือการงดเว้นการกระทำของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ ตามมาตรา 42 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว นอกจากนี้ คำขอของผู้ฟ้องคดีจะต้องเป็นคำขอที่ศาลสามารถกำหนดคำบังคับให้เป็นไปได้ตามมาตรา 72 แห่งพระราชบัญญัติเดียวกัน\จากการพิจารณาข้อเท็จจริง พบว่า บ้านของผู้ฟ้องคดีมีเลขที่บ้านคือ 99 ในขณะที่บ้านที่เป็นประเด็นพิพาทมีเลขที่บ้านคือ 99/8 ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน ดังนั้น ความเดือดร้อนหรือความเสียหายที่ผู้ฟ้องคดีอ้างถึงในคดีนี้ เกิดจากการที่พนักงานส่งเอกสารและพัสดุไม่ได้ตรวจสอบเลขที่บ้านทั้งสองหลังอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนทำการจัดส่ง มิได้เกิดจากการที่นายอำเภอได้ทำการกำหนดเลขที่บ้านเป็นเลขที่ 99/8 แต่อย่างใด ด้วยเหตุนี้ ผู้ฟ้องคดีจึงมิใช่ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนหรือได้รับความเสียหาย หรืออาจจะได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้ อันจะเป็นเหตุให้มีสิทธิในการฟ้องร้องนายอำเภอต่อศาลปกครองตามมาตรา 42 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ ดังนั้น ศาลจึงไม่สามารถรับคำฟ้องนี้ไว้พิจารณาได้ เนื่องจากไม่เป็นไปตามเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนดไว
ศาลปกครอง เลขที่บ้าน คดีพิพาท นายอำเภอ ความเสียหาย ระเบียบทะเบียนราษฎร คำฟ้อง การพิจารณาคดี